نگهداری و تعمیرات ساختمانی در کشور با کمبود شدید منابع علمی، نیروهای متخصص و چک لیست‌های تخصصی روبروست. از سوی دیگر فقدان اطلاعات کافی از وضعیت سازه و تاسیسات ساختمان‌ها‍‍ تأثیر زیادی بر گسترش خرابی و افزایش نیاز به تعمیرات گذاشته است. به عبارت دیگر رویکرد عمومی نت ساختمانی ایران مبتنی بر تعمیرات بدون نگهداری و یا به عبارت دیگر تعمیرات واکنشی است، که هزینه‌های نت ساختمانی را بسیار زیاد می‌کند. درصد قابل توجهی از اقدامات انجام شده توسط شرکت‌های مجری امور تعمیراتی ساختمان، نه تنها ماهیت پیشگیرانه نداشته بلکه غالباً مازاد بر نیاز واقعی بوده است؛ در واقع شرکت‌ها منابع خود را صرف کارهایی می‌کردند که یا تکراری بوده یا هیچ تأثیر مؤثری بر کاهش نرخ خرابی تجهیزات نداشته‌اند. همین عامل موجب می‌شود بعد از مدتی تکنسین‌های تعمیرات اطمینان خود را نسبت به اقدامات پیشگیرانه از دست داده و بسیاری از آنها را انجام ندهند.